Hold Those Responsible for 1988 Massacre Accountable to End Crimes Against Humanity 

INU - In an article by Hugh Shelton in the Washington Times, the retired U.S. Army general and a former chairman of the U.S. Joint Chiefs of Staff talks about the Massacre that occurred in Iran 1988, and Iran’s role in the carnage in Syria today.

In August, evidence in the form of an audio file was made public.
In it, Hossein-Ali Montazeri chastises those responsible for the largest massacre of political prisoners since World War II.
Far from being a liberal, Grand Ayatollah Hossein-Ali Montazeri detested democracy, and was once slated to succeed Ayatollah Ruhollah Khomeini.  “Montazeri was an ideologue of the rigid Shia dogma that would lead to the massacre of 30,000 innocent men, women (even if pregnant) and children.” claims Shelton, adding, “Yet, as the newly released audio recordings clearly indicate, even Montazeri felt compelled to speak out against the bloodbath.”
Montazeri’s warning can be heard on the recording, “This sort of mass executions without trials, particularly as it relates to prisoners and captives — they are your captives, after all — definitely over time will favor them, and the world will condemn us and they will be even more encouraged in their resistance. Killing is the wrong way to resist against a thought, an idea . They have one thought, one idea. Responding to a process, a logic, even a faulty logic, with killing will solve nothing. It will make it worse. We will not be in power forever. In the future, history will judge us .”
He was speaking about the mass killing of targeted dissidents who were already sentenced and imprisoned, activists of the People’s Mojahedin Organization of Iran (PMOI or MEK).
Montazeri paid a high price for following his conscience.  He was sacked and put under house arrest, while those who remained complicit in the murders were promoted.  Those members of the “death commission” remain in senior positions within the ‘moderate’ government of Hassan Rouhani. 
Iran’s ‘moderate’ regime is still run by the same officials whose brutal, radical ideology guided that mass execution. Shelton points out that, “Mostafa Pourmohammadi is the justice minister in Mr. Rouhani’s Cabinet. Hossein-Ali Nayyeri is the current head of the Supreme Disciplinary Court for Judges. Ebrahim Raeesi was the clerical regime’s prosecutor general until several months ago and has recently been appointed by Supreme Leader Ali Khamenei as the head of the Astan Quds-e Razavi foundation, which is a multibillion-dollar religious, political and economic conglomerate and one of the most important political and economic powerhouses in the clerical regime.”
Shelton says, “Just ask the people of Iran itself, as well as those of Syria, Iraq and elsewhere. How is it that this historic leak has, with few exceptions, been met with indifference? Not only does it present an opportunity for justice for the 30,000 victims and their families, but it could and should also shape some of the most important debates in foreign policy today.”  Shelton calls this an insult to those Iranians who paid the ultimate price in 1988 and a death sentence for innocent Iranians today. 
The truth of his statement is clear, as under Rouhani’s “moderate” leadership, come 2,600 people have been executed.  Additionally, in Syria, Iranian meddling and support Bashar Assad has led to suffering and death on a massive scale. 
“Just a few days ago, a five-year-old Syrian child named Omran Daqneesh became the face of the latest round of suffering and death in Syria, in a campaign made possible by the Iranian government,” says Shelton. 
There was no such thing as social media in 1988, but today’s victims will have a human faces, like Omran’s. Their despair will be captured and displayed to the world, hopefully acting as a wake-up call.  “It is time for us to raise our voices in the name of the victims of Iranian terror who cannot, either because they are being suppressed or already dead,” declares Shelton, and asks, “Isn’t it time to call for justice for the victims of the 1988 massacre and hold the perpetrators accountable?”

 

The Hill: Fictitious narratives sell war on terror and Iran nuclear deal 

INU - Two high-ranking politicians from the US and Europe have written an op-ed on The Hill stating that “fictitious narratives” are responsible for promoting the war on terror and the Iran nuclear deal.

Raymond Tanter, a former senior member of the US National Security Council in the 1980s and Paulo Casaca, a former member of the European Parliament until 2009, discussed the national security topic following speeches by both US presidential candidates earlier this summer.
Tanter, the head of Iran Policy Committee Publishing, and Casaca, the director of the South Asia Democratic Forum, 
The pair quoted Mike Pompeo, a leader of the U.S. House of Representatives Joint Task Force on Intelligence Analysis for the United States Central Command (CENTCOM), who released a report on August 10, that asked if intelligence was manipulated to put a positive spin on efforts to combat the Islamic State.
Their piece read: “That report might provide evidence of a fictitious narrative by Team Obama that the war on terror was going so well there was no need to redeploy U.S combat troops to Iraq or deploy them to Syria.”
They report that the Iran deal was easy to sell because of Iran’s complicated visa process which provides obstacles to foreign journalists who might ask “tough questions” which led to Ben Rhodes—a low-level White House staffer-shaping the current regime as moderate, despite no evidence to distinguish so-called moderates from hardliners.
David Samuels of The New York Times wrote: “By obtaining broad public currency for the thought that there was a significant split in the regime, and that the administration was reaching out to moderate-minded Iranians who wanted peaceful relations with their neighbours and with America, Obama was able to evade what might have otherwise been a divisive but clarifying debate over the actual policy choices that his administration was making.”
Tanter and Casaca state that the only real moderates are the People’s Mojahedin Organization of Iran (PMOI) and those are the people that Washington should listen to.
Iran has a long history of oppressing those who oppose them in any way; including the execution of 30,000 political prisoners in 1988.

 

Maryam Rajavi's speech in the seminar of Iranian communities in Europe. 

MARYAM RAJAVI: IRANIAN REGIME'S LEADERS MUST BE PROSECUTED FOR THE 1988 MASSACRE- SPEECH AT THE SEMINAR OF IRANIAN COMMUNITIES IN EUROPE- SEPTEMBER 3, 2016
I call on my fellow countrymen and women to rise up in support and solidarity to expand the movement to obtain justice.
Honorable dignitaries,
Dear friends,
Sisters and brothers,
I am very pleased to see you, the representatives of the Iranian communities. We have gathered here to convey the voice of Iran's profoundly discontented society.
In recent weeks, a powerful social wave has arisen against the Velayat-e Faqih regime; at its core, the 1988 massacre of 30,000 political prisoners. In fact, this atrocity has become a central grievance in the Iranian people’s protests against the criminal and murderous regime, and a pivotal issue of their demand for the establishment of freedom.
Let us look back on those horrifying days:
Exactly 28 years ago, when Khamenei was the regime's president, Rafsanjani was the regime's speaker of parliament and the acting commander-in-chief of the Armed Forces, and Rouhani was his deputy, tens of thousands of political prisoners were languishing in prisons across the country.
Some of the prisoners had been arrested when they were only 16 or 17 years old. Now, after seven years, they had grown up, becoming 23 or 24-year-old young men and women. Some of them had already finished their sentences and some had only a few months left.
Yet, instead of these prisoners’ being released, they found themselves facing an ominous threat: Khomeini's representative delegations had begun making rounds in all prisons, questioning each and every one of the prisoners. Their central question was whether or not the prisoners support the People's Mojahedin (PMOI or MEK). In a matter of a few weeks, the prisons become staging grounds for mass hangings.
In the corridors of death, prisoners walk to the gallows with cries of “hail to Massoud Rajavi.” Some sing the anthem of “Freedom.”
How many? Initially, a few thousand. In subsequent weeks, they become several thousand, and a few months later, their numbers swell to exceed 30,000.
Their courage illuminates this dark chapter in Iran's history, and does not fade despite the passage of time.
Let’s recall, for a moment, the Prison of Arak. The warden tells the prisoners: “Do not ever think that you will survive to be welcomed with flowers by the people.” Ghassem Bastaki, a wrestling champion, answers: “When our people come with flowers, we are prepared to be found among the martyrs.”
Or Evin Prison. Monireh Rajavi, 38, mother of two young daughters, has completed her six-year sentence, but she is executed instead of being released. Her only crime is that she is the sister of the Resistance's Leader Massoud Rajavi.
And here, in Evin’s corridor of death, Mahmoud Hassani, a Tehran University student of economics, is walking in a group of 60 prisoners, whispering his own poem:
In the darkness of night,
When you see a shooting star in the sky
Remember the burning flames
Who were extinguished in the cold nights of Evin
So that other stars might rise with the dawn
Here we find one of the cellblocks of Ahwaz Prison. Two mullahs, two executioners, shout: “You must take a stand. On one side is Khomeini and on the other is Massoud Rajavi. Which side are you on?” A young woman cries out from the back of the ward: “Long live Massoud, death to Khomeini!'” It is Sakineh Delfi, 26, from Abadan. Prison guards attack her, badly beating her, to no avail. The whole cellblock is now roaring. Of the 350 inmates in this cellblock, 349 are hanged.
Here is Cellblock 9 in Gohardasht Prison, housing 103 inmates. Ninety-nine of them are executed. In the death corridor, one of them is asked: “Where is this?” He responds: “This is the end of the line and I have made my decision.” The prisoner is 25-year-old Mehran Bigham.
These are the hills near Orumiyeh Lake. A large number of political prisoners have been brought here. One, Bahman Shakeri, has been in prison for seven years although he finished serving his sentence two years ago. The Revolutionary Guards are beating them on the head with clubs and iron rods until they die. Their cries have attracted villagers to the scene.
This is Hall No. 19 in Cellblock 3 of Gohardasht Prison. The prison guard is angered by a painting on the wall. The artist is soon sent to join the line of prisoners going for execution. His name is Akbar Latif.
And now we are outside Masjid-Soleiman Prison. A 4-year-old girl named Tanin is holding a bouquet of flowers, waiting for her daddy. Instead, prison guards give her a Quran and a set of clothes and tell her that they belonged to her father, the courageous prisoner Shahrokh Namdari.
Back in Gohardasht Prison, a prisoner sends her message by tapping on the wall: "Friends, they have given me 20 minutes to write my last will. They are executing everyone here. Send my regards to the Mojahedin." Her name is Zahra Khosravi.
And here is the torture chamber. The lashes of the whip strike, one after the other, but there is no cry from the prisoner. The torturer pleads, "We don't want any information from you. Just scream!" But the prisoner keeps silent. Soon afterwards, she is placed on death row. She is Azadeh Tabib, a young, joyful and patient woman who has repeatedly defeated her torturers.
28 years later, when the dialogue between the executioners and Mr. Montazeri is revealed, we hear one of them admitting that the resistance of young Mojahed women had crushed him.
Now, the Mojahedin (PMOI or MEK) are walking, one by one, through those blood drenched corridors: One is Ashraf Ahmadi, a political prisoner under the Shah; another is Fatemeh Zare'ii, the PMOI candidate in the parliamentary elections in Shiraz; three others are from the same family: Hossein, Mostafa and Massoumeh Mirzaii.
Khomeini had issued a decree: “Those who are in prisons throughout the country and remain steadfast in their support for the Monafeqin are waging war on God and are condemned to execution.”
Khomeini and his accomplices wanted to do away with the notion of resistance for freedom, so not only did they exterminate vast numbers of Mojahedin and other resistant prisoners, but they also concealed all the evidence of this atrocity and denied it all together. They have not yet revealed any information on the locations of these victims' graves. Khavaran cemetery, discovered through the efforts of families of the victims, is today a sacred memorial to those who gave their lives for freedom. We salute them, a thousand times over, from here to Khavaran, whose pure soil is colored with blood and tears.
Dear friends,
The public revelation of the audio file of Mr. Montazeri's remarks has sparked a confrontation between the people of Iran and the illegitimate, blood-thirsty ruling regime. The conflict is based on all of the foundations laid in the course of the massacre in 1988. As a result:
• A new wave has emerged from within Iranian society, a wave of wrath, protest, and demands, rising to a movement for justice.
• The foundations of the regime have cracked at numerous points, and strife over this issue has been so serious that it forced the mullahs' parliament into an extraordinary session.
• Khomeini's edict for the massacre has been questioned by the clergy and seminary students, and the majority of the regime's senior clerics have refrained from defending the decree.
Accordingly, we challenge the ruling regime:
Do you not consider blood-thirsty Khomeini an Imam and a saint? If so, then why do you avoid publishing his decree in your media?
At the very least, show the text of his edict for the massacre of the Mojahedin (PMOI or MEK) on your state television.
Publish the records of the trials of those executed.
Announce the names of the members of the commissions who held the trials in all of the provinces.
Hand over the last wills of the victims of the massacre to their families.
Publish the complete list of names of the victims and the locations of their graves which have been concealed to date.
And to the regime's internal factions and the proponents of reform within this religious dictatorship we say:
If disparaging the Mojahedin (PMOI or MEK) ensures your safety and security, so be it, but you must condemn the massacre in 1988. After all these years of complicity and collaboration in the regime's evil-doings, for once distance yourselves from this heinous atrocity.
And to the clerics in all the seminaries, we say: Break your long silence over the 1988 massacre and do not evade your responsibility.
To the international community and western governments, we say:
Standing up to the violations of human rights in Iran is also the responsibility of Western governments, because the consequences of this regime are not confined to Iran. The terrorism and fundamentalism emanating from Tehran have victimized defenseless people in Nice, Paris, Brussels, etc. Make your relations with the Iranian regime contingent on an end to executions in Iran. Put Khamenei and his accomplices on trial in an international court for crimes against humanity, specifically in 1988. And respect the Iranian people's Resistance for regime change.
And finally, I call on my fellow countrymen and women to rise up in support and solidarity to expand the campaign for justice. Demanding justice for the martyrs is part and parcel of the movement to overthrow the clerical regime, and must be carried forth to its final end.
Only in the past few weeks, the campaign inside Iran has managed to identify a number of members of the death commissions and obtain new names and documents, including the photographs of a number of victims of the massacre.
We must drive the mullahs to a point where they do not dare to repeat such crimes. One-hundred prisoners were executed over the last month. They included 25 Sunni political prisoners from Kurdistan. And there was the execution of three of our Arab compatriots. These killings must be stopped and the murderous regime must be toppled.
I call on freedom-loving Iranians, and all members and supporters of the Iranian Resistance, in Iran and all over the world, to expand the movement to obtain justice for the victims of the 1988 massacre. You must insist on this demand and persist in this campaign until justice is achieved for the human rights abuses committed by the mullahs' religious tyranny.
Dear friends,
The events of the recent crisis were not merely a revelation of the executioners' confession to the massacre of prisoners; the most important result was the recurrence of Khomeini's death and the demise of the spirit dominating his clerical regime on the one hand, and the rejuvenation of the Iranian Resistance on the other.
This was clearly pointed out by Khamenei when he said, "The PMOI lovers inside the country wish to whitewash them and give them an aura of legitimacy and innocence while distorting the image of the Imam (Khomeini)."
The Assembly of Experts, the highest institution in the Velayat-e Faqih regime, also declared in its official statement that they intend to "undermine the Islamic regime, the principle of Velayat-e Faqih, and the exalted status of the leader… among the people on the one hand; and on the other, to cleanse the image of the PMOI by presenting them as victims of injustice."
In his 1989 edict, Khomeini elaborated on the most important reason for the ouster of Mr. Montazeri, writing: "Since it has become clear that after me (Khomeini), you (Montazeri) will hand over Iran to liberals and through them to the Hypocrites (Mojahedin), you have lost the competence and legitimacy for future leadership of the regime."
In subsequent years, the regime's officials repeated their claim of having annihilated the PMOI/MEK and the Iranian Resistance thousands of times, but were frustrated by the Mojahedin's 14 years of steadfast endurance in Ashraf and Camp Liberty.
Two days ago, it was the third anniversary of the mass executions of 52 PMOI members in Ashraf. In the raid carried out on the orders of Khamenei, seven people, including six women, were taken hostage. To date, there has been no information on the hostages.
The massacre in Ashraf was part of a larger plan by the Iranian regime to annihilate the Mojahedin (PMOI or MEK) altogether. But the plan failed and today, once again, the regime's leaders are primarily concerned about the status of the Mojahedin (PMOI or MEK)in Iran and among their people.
Fellow compatriots,
Twenty-eight years after the massacre of political prisoners, the movement to obtain justice for them, and the wave of general respect and admiration for them attest to a fundamental truth. That truth is that the blood of those pure souls still runs in the veins of our nation. Not a single drop has been wasted. Their suffering and perseverance was not in vain.
That truth is that the mullahs and their accomplices' false declarations that resistance for freedom is useless, have been discredited. Those who concealed the massacre, or attempted to justify and legitimize it, or blamed the Mojahedin (PMOI or MEK) for it, are now exposed to history's ridicule.
They thought that no one would ever hear the cries of those freedom fighters from the gallows and execution grounds. They thought the ultimate expression of humanity and honor could be buried in torture chambers and cells.
But the blazing sun of truth rose from the depth of the dungeons, from the darkness of the execution yards, from the vehicles which transported the blood-drenched bodies, and from the mass graves covered by lime and cement, because resolve and sacrifice for freedom can neither be annihilated nor denied.
Today, their suffering and strife have culminated in blocking the regime and opening the way for freedom.
This steadfastness has borne fruit in the strength and progress of the resistance movement on the 51st anniversary of the foundation of the People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI or MEK), and will bring about a republic of freedom and equality; a republic based on separation of religion and state, on equality of women and men, on equal rights and autonomy for ethnic minorities in the framework of a united Iran, and on abolition of the death penalty.
History always reveals to us the greatness of the men and women who made it. And these 30,000 have made history in Iran's path towards freedom.
Hail to freedom
Hail to the martyrs
Hail to the people of Iran

 

Maryam Rajavi's Message to Iranians' Demonstration In Germany 

Sept. 3, 2016 - Today, the people of Iran have targeted the ruling regime with a tide of protest and detestation in a relentless movement of seeking justice.
Dear friends and supporters of the Iranian Resistance,
Honorable German dignitaries defending freedom and democracy for Iran,
I hail you all for participating in this demonstration to defend the 'massacred' human rights in Iran.
I salute the 30,000 red roses who stood firm and did not surrender to Khomeini and his executioners, sacrificed their lives, and remained loyal to their cause, freedom for the people of Iran. Today, after 28 years, their pure blood is shaking the pillars of the mullahs' oppressive rule.
Khomeini and Khamenei wanted to annihilate the generation of the People's Mojahedin, but as Massoud Rajavi once said, 'Our homeland, history, culture and society have always nurtured the Mojahedin and provided us the possibility to raise pioneers and path breakers from among Iran's children.'
And this is how this generation remained steadfast, blossomed and grew to become the greatest asset of the people of Iran for freedom.
Today, the people of Iran have targeted the ruling regime with a tide of protest and detestation in a relentless movement of seeking justice. In contrast, Iran's ruling mullahs have set aside all concealment of the massacre, officially defending it. But they are not able to defend such a horrendous bloodshed legally or politically, or justify it religiously. So, they can only resort to this shameless justification that if they did not kill the Mojahedin, they would have lost their rule and their power.
Accordingly in its statement, the Assembly of Experts recalls Khomeini's letter to Montazeri which said, 'After me (Khomeini), you (Montazeri) will hand over the country to the liberals and through them to the Mojahedin.'
Now, we tell them: you killed and tortured so many people to keep your grips on power but you will lose this power and the people of Iran will build the Iranian people's sovereignty on the ruins of the Velayat-e Faqih regime.
The mullahs do not even dare to publicize Khomeini's fatwa for this horrendous crime in their media, because the decree is nothing but an order to commit a crime against humanity which contravenes even their own fundamentalist jurisprudence.
I have already challenged the regime and I repeat it again that if they are true to their words, they must broadcast the text of the decree in their official television but they do not dare to do so. Instead, Khamenei defends 'the blessed and radiant image of the Imam' and Rafsanjani praises 'the Imam's unique role and status in contemporary history.' And Rouhani's Justice Minister Mostafa Pour Mohammadi boasts of being 'proud of carrying out God's verdict for the Hypocrites.'
Hail to the People's Mojahedin and to the people of Iran for remaining steadfast and for compelling the mullahs to confess their pride in committing such massacre and bloodshed. In this shameless confession, the people of Iran see the beginning of the end of the Velayat-e Faqih regime that will be certainly realized.
Twenty-eight years ago, when the mullahs resorted to this massacre, western governments chose to remain silent. So, the mullahs' killing machine surpassed Iran's borders and targeted political opponents abroad, and now it has engulfed the Middle East and particularly, Syria, in blood.
As a matter of fact, there is a direct relationship between the catastrophic executions in Iran and the mullahs' export of war and terrorism to the Middle East and other countries. As long as this murder machine is not stopped in Iran, as long as the PMOI members in Ashraf and Camp Liberty are massacred and struck by rockets, and as long as prisoners are mass executed such as the 25 Sunni political prisoners who were hanged last month, the Iranian regime's export of instability, insecurity, and warmongering will also carry on.
On behalf of the Iranian people and Resistance, I urge western governments to stop overlooking the violations of human rights in Iran. It might be profitable for western governments and companies to strike lucrative deals with the Iranian regime represented by the Revolutionary Guards Corps, but in subsequent steps, they will have to spend the same profits on containing insecurity and terrorism emanating from the regime.
I therefore call on western governments, and particularly the Government of Germany, to support the Iranian people's demand for prosecution of Khamenei and other leaders of the regime on the charge of massacre of political prisoners and committing crime against humanity.
We expect that the government of Germany would condition its relations with Tehran on end to executions and would respect the Iranian people's demand for regime change.
And in conclusion I would like to address my dear compatriots, the honorable people of Iran, PMOI members, and their supporters all across the world.
Expand the movement to bring justice to the victims of the 1988 massacre. Remain steadfast and persist on this demand so much as to compel the regime to drink the poison chalice of human rights. This campaign is part of the struggle to overthrow the murderous mullahs' regime and will carry on until the regime's ultimate downfall.
I hail you for your efforts and suffering in this movement, and I thank you all very much.

 

رحمان کریمی: نگاهی عمیق تر به گـُرگرفتگی آتش زیر خاکستر سانسور و اختناق

باش تا صبح دولتت بدمد
کاین هنوز از نتایج سحر است
 حافظ
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم
می شکند.
 نیما یوشیج

بی هیچ گزافه گویی، مجاهدین خلق ایران و مبارزان راستین راه آزادی؛ بار و جورکش بدترین مرحله تاریخی ایران بوده و هستند. ثقل طاقت فرسای این بار بی سابقه بردوش مجاهدین خلق است. خون دل می خورند، می ایستند و در تمامی جبهه های مقابله با پدیده شوم و خونبار و سرشار از نحس و نکبت و تقلب و زد و بند و دروغگویی خمینیسم با پرداخت سنگین ترین بها می رزمند و ایران و ملت عاصی ایران را در منطقه و جهان نمایندگی می کنند. لغز خوانی ها، سرزنش ها و اتهامات جعلی را تحمل می کنند و خم به ابرو نمی آورند. حقا که در عصر ما، چنین پدیده شگفت هدفمند و آزادیخواه در خور تأمل و بازبینی مجدد دارد از اعماق مسایل و حوادث.
اینک که به یمن انتشار فایل صوتی مرحوم منتظری، داغ دیرینی بر دل و جان ها و ننگ و نفرینی بر پیشانی سیاه خمینی و رژیم تبهکارش تازه شده؛ جا دارد که بیرون از احساسات تند زودگذر، نگاهی عمیق تر به این مهم داشته باشیم. آن رنج کشیدگانی که پیش و بعد ویا همزمان با قتل عام موحش سال ۶۷ ماندند و خاطره های نا باور جانگداز را کتاب کردند، چرا ما خوانده یا ناخوانده آنان و یادنامه هایشان را از یاد بردیم و امروز من هوادار بی یادی جدی از آن نازنینان معتقد و شرافتمند، گویی که با فایل صوتی بس گرانبهای مرحوم منتظری تازه از خواب نوشین بیدار شده ام. سال های سال است که سازمان مجاهدین خلق ایران به تناوب و تناسب موقعیت فاجعه عظیم را در زیر سقف آسمان جهان فریاد کرده اند. و شاهد این امر، خاطرات مستند و کتاب شده شاهدان زنده. مجاهدین خلق آنچه در توان دارند، ذره یی کوتاهی نکرده و نخواهند کرد. از بسیج ایرانیان در میادین و معابر جهان گرفته تا بسیج پارلمانترها و شخصیت های حقوق بشری جهان. اما به عهده خانواده های جگرسوخته داغدار است و زندانیان سیاسی که در زندان ها با روح و گوشت و استخوان خود شکنجه ها و ستم ها و تضییقات بیشمار و روزمره پاسداران نظام مرگ را تحمل کرده اند که جلو دفاتر سازمان ملل متحد در کشورها حتا ایران، اجتماع کنند و قطعنامه خود را به دفتر دهند. نباید بگذاریم که این آتش که شعله برکشیده است با گذشت زمان، فروکش کند و از برنامه خارج شود. تا این رژیم تبهکار با تمامی بحران ها و تزلزل ها هنوز برسر کار است، نباید این فرصت گرانبها را از دست بدهیم . باید از شخصیت های اروپایی و آمریکایی و غیره مجدانه بخواهیم که از موضع بشردوستی، این فاجعه را از طریق مطبوعات و رسانه ها به اطلاع ملت خود برسانند. ارزش وجودی آنها غیرقابل انکار است اما باید پارا و بیان را فرا تر از حوزه ما ایرانیان بگذارند. دیگر آنکه اگر قتل عام تابستان سال ۶۷ عظیم ترین است اما نباید فراموش کنیم که خمینی خونخوار و تبهکار و اتباعش از سال ۶۰ قتل عام را آغاز کردند که تا به امروز به بهانه های مختلف ادامه دارد. جلاد معممی بنام خمینی، هرگز پدیده یی غافلگیر کننده نبود. او در کتاب «توضیح المسایل» خود که سال ها پیش از به قدرت نشستن نوشته بود، آشکارا خطاب به طلبه ها و آخوند ها می گوید که حد زدن و تعزیر و اجرای احکام شرعی به عهده شما و حق شماست. همین در خود کلی معنی و از جمله «ولایت فقیه» را دارد. ساواک شاه این کتاب را ممنوع کرد! خمینی شیطان ملعون غریبی بود. او مثل سایه ساکت، کنار آخوند کاشانی بود و لب از لب در ملاء برنمی داشت . او حامی فداییان اسلام که کارشان را با ترور زنده یاد احمد کسروی شروع کردند، می بود. چون به قدرت نشست، تروریسم را دولتی کرد و رهبر وقت فداییان اسلام یعنی صادق خلخالی قصاب را محرم خود. او مثل تمام شیادی های دیگرش، نظام ولایت فقیه را «جمهوری اسلامی» خواند. در حالیکه نه جمهوری بود و نه اسلامی . چرا ؟ چون در همان ابتدای اقتدارش گفت: «اسلام یعنی آخوند» بر در و دیوار شهرها هم نوشتند. و ما از یاد نبرده ایم که معنایش هم کاملا واضح بود که نه اسلام مسعود رجوی، نه اسلام مرحوم شریعتمداری که می گفت اسلام منهای آخوند، نه اسلام زنده یاد کاظم سامی، و نه حتا اسلام بازرگان. دقیقا اسلام حوزوی و آخوندی آنهم از جنس خود پلیدش. وگرنه اسلام مرحوم طالقانی را هم نمی خواست. اسلام شاگرد سابق خود استاد جلال گنجه یی را هم نمی خواست که به خونش تشنه، مرد. تعریف کلاسیک «جمهوری» کاملا معلوم است و چیز تازه یی نیست. وقتی نظام بر محور ولایت فقیه استوار است، دیگر جمهوری یک جوک و دکور مضحک بیش نیست. خمینی ملعون و اتباع مثل خودش می دانستند که اگر به مدد رمزی کلارک و ژنرال هایزر و سفرای آمریکا و انگلیس در اواخر قرن بیستم از سر قیام یک ملت، پریده به حاکمیت رسیده اند اما زمانه خیلی پیشتر از آن است که خلافت مطلقه را تاب بیاورد. بنابراین از سر ملعنت و حسابگری، رییس جمهور تراشیدند که در نهایت زیر دست همان ولی فقیه باید تِنگ و واتنگ و متناسب با شرایط زمانی جهان، به صد شیادی نقش ایفا کند. خمینی و نظام پلیدش خیلی از معادلات سیاسی و اجتماعی را وارونه کردند، بهم ریختند و مسخ کردند که لااقل در تاریخ معاصر جهان بی سابقه بوده و هست. این رژیم آدمکش مکار متزلزل حتا مفهوم و مرز «پناهندگی سیاسی» را هم مخدوش کرده است. تقریبا سی سال پیش بود که زنده یاد غلامحسین ساعدی مقاله جالبی نوشت که «پناهنده واقعی سیاسی کیست؟». زنده یاد گوهرمراد تبریزی زنده نماند تا ببیند امروز را که تعدادی از ایادی رژیم که یا سابقه بازجو و شکنجه گر دارند و یا تا دیروز سفیر تروریست پرور رژیم در اروپا بوده اند و حال با در اختیار داشتن رادیوها و تلویزیون های حامی رژیم؛ نقش «اپوزیسیون»!! به اصطلاح اصلاح طلب!! بازی می کنند. اصلاح طلب به همان مفهومی که آخوند مکار روحانی مدعی آن است که شاهدش هم «پورمحمدی» جلاد بی رحم می باشد که بعنوان وزیر دادگستری کابینه اصلاح طلبان!!، به جنایت خود مباهات می کند. ما باید همگام و همصدا با مقاومت سرفراز ایران، ارزش های مفاهیمی لغات را از دست ندهیم تا مبادا ناخواسته خلط مبحثی پیش آید.
پیش بسوی پرونده گشایی قتل عام ۶۷ در دادگاه بین المللی لاهه.

 

هادی محسنی:‌ پیامدهای جام زهر اعدام‌ها، جنبش دادخواهی جهانی

جعبه سیاه سونامی اعدام‌ها، با پخش نوار صوتی آقای منتظری کلیت ساختمان ولایت‌فقیه را درنوردید و تضادهای آشکار و پنهان آن را در مرحله انفجار نهایی قرارداد.

مشروعیت این رژیم در سیستم خمینی ساخته ولایت‌فقیه است. این نهاد، با عنوان "ستون خیمه نظام" جهت دهنده اصلی پایه‌های نگه‌دارنده آن بوده است. پایه‌های این سیستم عبارت بودند از:
- اعدام و سرکوب با وحشیانه‌ترین روش‌ها که گوشه‌هایی از آن حقایق را فایل صوتی اقای منتظری برملا می‌کند. افشای این حقیقت پنهان نگه‌داشته شده، جام زهر اعدام‌ها را در چشم‌انداز قرار می‌دهد که جنبش دادخواهی جهانی نویدبخش چنین پیامد و چشم اندازیست.
- صدور تروریسم و بنیادگرایی که ۲۸ سال پیش آقای محمد محدثین در کتاب "بنیادگرایی تهدید جدید جهانی" حقیقتی محکم‌تر را برای جهانیان روشن ساخت. حقیقتی که رژیم ایران آن را سرپوش بحران‌ها، تضادهای درون حکومت و سایر مفاسد و افتضاحات اجتماعی‌اش قرار می‌دهد.
- ساختن بمب اتمی که از سال ۲۰۰۲ در تله افشاگری‌های مقاومت ایران، گیر کرد و همچنان با برجام و پس‌وپیش هایش دست‌وپا می‌زند و ... .
این ۳ حقیقت با پیامدهای اثرگذارشان، در شرایط جدید ایران و منطقه راه و رسم نوینی را خلق کرد که فایل صوتی آقای منتظری مسیر این راه و رسم را برجسته‌تر و شفاف‌تر ساخت. این راه و رسم هم همانا ایستادگی بهر قیمت با سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی ایران بهر قیمت را به اثبات رساند.
اکنون با انفجار تضادها و جنگ و جدال دستگاه‌ها، مقامات ریزودرشت حکومت ولایی ایران و حتی لابی‌های داخلی و بین‌المللی حکومت ایران مواجه هستیم. بدین دلیل که هر سه حقیقت و بخصوص جام زهر اعدام‌ها را فقط و فقط پایداری رزمندگان آزادی مقاومت ایران با اعلام جنبش دادخواهی از طرف رهبری این مقاومت، به حلقوم فاسد ولایت‌فقیه خمینی وارد خواهد کرد و متقابلا اثبات کننده مظلومیت و حقانیت مجاهدین و راه حل مقاومت ایران است.
به گزارش سایت خبری انتخاب، محمد محمدی ری‌شهری وزیر اسبق اطلاعات، روز شنبه ششم شهریور، گفت: «گردانندگان سایت منتظری باید به این سؤال پاسخ دهند که ... چرا در شرایطی که گروهک نفاق با وهابیت هم‌پیمان شده است، دست به تطهیر منافقین و انتقام‌گیری از امام می‌زنند؟».

وزیر اسبق اطلاعات تأکید کرد که «دست‌هایی در داخل برای تطهیر» گروه مجاهدین خلق تلاش می‌کنند.
هاشمی رفسنجانی ۷ شهریور ۹۵: «تقریباً در همه رسانه‌های معاند خارجی این موج ادامه دارد تا جایی که اخیراً شهردار پاریس نمایشگاهی از بازسازی صحنه‌های اعدام آن زمان برگزار کرده است که حمایت از این گروه تروریستی در این مقطع، جای تعجب و تأمل دارد...».
محید انصاری، معاون حقوقی روحانی رئیس‌جمهور ولایت‌فقیه و از نزدیکان به دربار خمینی: «احساس می‌شود توطئه‌ای پیچیده در سطح بین‌المللی در شرف وقوع است که سازمان (مجاهدین) به سازمانی مشروع مدنی معرفی کنند و باید از لحاظ فقهی و حقوقی در سطح بین‌الملل در مورد جنایات این گروه، کارهای بیشتری انجام شود "... .
این گوشه‌ای از ابراز وحشت تمامیت رژیم جمهوری اسلامی ایران از جنبش دادخواهی است که تازه شروع‌شده است.
۳۰ مرداد ۹۵ خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت طی پیامی گفت:
"... در بیست و هشتمین سال قتل‌عام سی هزار زندانی سیاسی، به‌روان‌های پاک تمام‌ آن سربداران و شعله‌های آزادی و مقاومت ایران درود می‌فرستیم.
 اکنون زمان آن است که بر سر قتل‌عام زندانیان سیاسی مجاهد و مبارز، یک جنبش دادخواهی را در هر جا و به‌هر‌شیوه ممکن گسترش دهیم...".
زمینه‌های این دادخواهی در مقاومت و پایداری رزمندگان آزادی به‌عنوان مبنا و بیان حقایق اثبات‌شده‌ای است که حتی مقامات رژیم ایران هم با وحشت از سرنگونی آن را به‌عنوان شرط حقانیت همین مبنا، به زبان می‌آورند:
«دست‌هایی در داخل برای تطهیر» گروه مجاهدین خلق، سازمان (مجاهدین) به سازمانی مشروع مدنی معرفی، می‌خواهند مجاهدین را به یک سازمان آزادی‌بخش تبدیل کنند و ...
بدین ترتیب مقاومت سازمان‌یافته ایران که مشروعیت اش را از ایستادگی و پایداری علیه تمامیت سیستم ولایت‌فقیه به هر قیمت را بعد از پیروزی انقلاب ضد سلطنتی به‌ویژه از ۳۰ خرداد ۱۳۶۰ دنبال می‌کند در تعادل قوای داخلی و بین‌المللی در اوج پیشروی به سمت سرنگونی تمام‌عیار و جارو کردن اختاپوس حکومت خمینی از سراسر ایران‌زمین است.
و از طرف دیگر سیستم ولایت‌فقیه است که با رسوایی اوج یابنده، اساساً و بنیادا نامشروع و ضد بشر بوده است همچنان که آقای منتظری در این فایل صوتی می‌گوید: "... مردم از ولایت‌فقیه چندششون میشه ..." و قدیانی از اعضای دیگر حکومت ولایی خمینی به تاریخ ۸ شهریور ۹۵ در مصاحبه‌ای می‌گوید: "بنابراین ولایت‌فقیه اصل و اساسی نداره، اکثریت قاطع یا اکثریت قریب به اتفاق فقها مخالف بودن، با این‌که فقها بیایند حکومت کنند...".

 

یزدان حاج حمزه:‌ دولت روحانی، ذخایر نفت و گاز ایران را درجه شرایطی حراج کرده است؟

در طول تاریخ بیش از یکصد ساله بهره‌برداری از ذخایرنفتی ایران هیچ‌گاه حکام مستبد ایرانی، قراردادهای نفتی با خارجی‌ها را با رعایت مصالح ملی و برپایه استفاده از حق حاکمیت ایران بر منابع طبیعی خود، منعقد نکرده‌اند. این قراردادها، به درجات مختلف در فضای ضعف و ناتوانی سیاسی طرف ایرانی منعقد و اجراشده و برحسب میزان ضعف سیاسی اقتصادی طرف ایرانی، عقد و اجرای این قراردادها، به درجات مختلف، حق حاکمیت و حق مالکیت ایران پایمال‌شده است. این واقعیت تلخ در قرارداد ننگین مظفرالدین شاه قاجار با دارسی، در قرارداد ضد ملی رژیم شاه پس از 28 مرداد 32 با کنسرسیوم نفتی خارجی (قرارداد امینی –پیج) و در قراردادهای قوه مجریه رژیم ولایت‌فقیه نظیر قرارداد دولت خاتمی با شرکت فرانسوی توتال برای بهره‌برداری از ذخایر نفتی ایران در اطراف جزیره سیری وهم چنین قرارداد صادرات گاز حوزه سلمان به امارات (موسوم به کرسنت) قابل‌لمس است.

در این نوشته، ضمن نگاهی به برخی از نشانه‌های برتری و سلطه طرف خارجی و ضعف شدید قوه مجریه رژیم ولایت‌فقیه در عقد قراردادهای جدید، برخی از مشخصات سندی را ملاک بررسی قرارمی دهیم که دولت روحانی به‌طور سربسته آن را «الگوی قراردادهای جدید نفت و گاز» عنوان کرده و پس از اعمال اصلاحات موردنظردیگر شرکای حاکمیت ازجمله «رهبر»، «شورای عالی امنیت» و کمیسیون مربوطه در مجلس رژیم، برای عقد قراردادهای نفت و گاز آماده کرده است.
الف – نشانه‌های برتری و سلطه طرف خارجی در تدوین قراردادهای جدید
1 – قراردادهای جدید موسوم به iran petrolum contract (IPC) که دولت روحانی آن را جایگزین قراردادهای «بای بک» کرده به رژیم ایران تحمیل‌شده و به اعتراف حسینی متصدی تدوین این قراردادها، پس‌ازآن مطرح‌شده که شرکت‌های نفتی حاضر نشدند مثل سابق با عقد قراردادهای «بای بک» به کشف، توسعه و استخراج ذخایر نفت وگازایران به پردازند.
2 – در شرایط فعلی که قیمت نفت وگازبه حدود یک‌سوم سه سال پیش رسیده تمایل سرمایه‌گذاران نفتی برای سرمایه‌گذاری جدید کاهش‌یافته و برای جلب آن‌ها دولت روحانی مجبور شده خواسته‌های آن‌ها را در تدوین قرارداد جدید رعایت کند.

3-درحالی‌که فعالان اقتصادی حکومتی نظیر شرکت‌های وابسته به سپاه پاسداران و شرکت‌های وابسته به بیت خامنه‌ای همچنان تحت تحریم‌های اولیه و ثانویه آمریکا هستند وداد و ستد بانکی رژیم ایران به دلار آمریکا ممنوع است، شرکت‌های نفتی غربی برای مشارکت و سرمایه‌گذاری در ایران با ریسک بالایی روبرو هستند وبه‌طورمنطقی در عقد قرارداد با دولت روحانی برای رویارویی با این ریسک تضمین مالی لازم را می‌طلبند.
4 – قیمت تحمیل مشارکت سپاه با خارجی: تنها خواست دولت روحانی که در تدوین قراردادهای جدید آمده تحمیل مشارکت یک شرکت از «بخش خصوصی» ایران با شرکت خارجی است که به قیمت واگذاری امتیازهای متعدد مالی، ازجمله معافیت طرف خارجی از پرداخت جریمه در صورت متوقف کردن پروژه، قبولانده شده است. (با توجه به آنکه شرکت‌های وابسته به سپاه پاسداران زیر عنوان «بخش خصوصی»، دخالت مالی وامنیتی گسترده‌ای در بخش نفت و گاز کشور دارند، دولت روحانی با پیش‌بینی مشارکت یک شرکت از «بخش خصوصی ایران» با طرف خارجی قرارداد [و نه شرکت‌های وابسته به شرکت ملی نفت که دولتی هستند]، درواقع مشارکت سپاه با خارجی در بهره‌برداری از ذخایر نفت و گاز ایران را تضمین کرده است و نه حق حاکمیت ایران را)
ب - مؤلفه‌های ضعف و ناتوانی مفرط رژیم ایران در عقد قراردادهای جدید
1 – نیاز غیرقابل‌اجتناب رژیم ایران به افزایش تولید و فروش نفت و گاز
دولت روحانی ششمین «برنامه پنج‌ساله رژیم» را با چشمداشت به بازسازی صنعت نفت فرسوده ویران‌شده ایران طی سال‌های گذشته وعبورازشرایط تحریم تنظیم کرده است. این دولت در شرایط افلاس، تأمین مالی برنامه پنج‌ساله ششم رژیم را به افزایش درآمدی مشروط کرده که می‌خواهد طی این مدت از محل افزایش تولید و فروش نفت و گاز به دست آورد. بنابراین کل بافته‌های لایحه دولت آخوند روحانی در مورد ششمین «برنامه پنج‌ساله توسعه» به افزایش تولید نفت و گاز مشروط شده و این افزایش به‌نوبه خود مشروط به آنستکه رقم هنگفت 100 تا 130 میلیارد دلار سرمایه خارجی جذب شود تا با کمک مالی وفئی صددرصدی خارجی تا سال 1400 ظرفیت تولید نفت ایران به روزی 4.5 میلیون بشکه در روز، تولید میعانات گازی به حد 950 هزاربشگه در روز و همچنین ظرفیت تولید گاز ایران به حد 1300 میلیون مترمکعب در روز افزایش پیدا کند (پایگاه نفت نیوز به نقل از مدیربرنامه‌ریزی تلفیقی شرکت نفت 6 شهریور 1395)

2 – سقوط جایگاه اقتصادی ایران در جهان
قوه مجریه رژیم ایران در شرایطی برای پنج‌ساله آینده (1396 – 1400) برنامه‌ریزی اقتصادی ایران را روی کاغذ آورده و به سمت قراردادهای جدید نفت و گازمی رود که طی 35 سال گذشته به‌رغم بیشترین بهره‌برداری ازذخایرنفتی کشور، به گواهی برخی از شاخص‌های تعیین‌کننده، با عملکرد خود، جایگاه اقتصادی ایران را به سطح عقب‌افتاده‌ترین کشورهای جهان تنزّل داده است. لاریجانی رییس مجلس رژیم ولایت‌فقیه در فضای انتخاباتی رییس‌جمهور آینده این رژیم با استناد به اطلاعاتی که ازجمله از طریق «مرکز پژوهش» مجلس به دست آورده در مورد برخی از شاخص‌های عقب افتادن اقتصاد ایران ازسایرکشورهای جهان ازجمله به سلطه انحصارات حکومتی نبود آزادی کسب‌وکارو امکان رقابت اقتصادی برای بخش خصوصی، روز 6 شهریور 95 اعلام کرده «ایران ازنظر آزادی اقتصادی از بین 178 کشور در رتبه 171 است» این شاخص گویای آنستکه در میان کشورهای جهان فقط 7 کشور کوچک احتمالاً آفریقایی فضای کسب‌وکار بسته و بدتری از ایران کنونی دارند. لاریجانی علاوه بر این اعتراف می‌کند ایران به‌رغم برخورداری از ثروت و درآمد نفت و گاز و باآنکه به لحاظ ارزش تولید ناخالص ملی و ازجمله ارزش تولید نفت و گاز در رده بیستم کشورهای جهان قرار دارد، به لحاظ ارزش تولید سرانه ملی که معیار و شاخص موقعیت اقتصاد کشور است، در میان 185 کشوری که اطلاعات اقتصادی خود را منتشر کرده‌اند به رتبه 94 رسیده و 91 کشور جهان موقعیت اقتصادی و درآمد سرانه بهتری از ایران کنونی دارند. لاریجانی به شاخص‌های اقتصادی فلاکت‌بار دیگری نیز اشاره می‌کند ودراین میان به جایگاه ایران ازنظر نر خ تورم در جهان می‌پردازد و اعلام می‌کند که «ایران در بین 188 کشور در رتبه 180 ازلحاظ نرخ تورم است» یعنی فقط 8 کشوردرجهان یافت می‌شود که نرخ تورمی بیشترازایران دارند. وی به مؤلفه دیگر فلاکت‌بار شدن اقتصاد ایران یعنی نرخ بیکاری نیز می‌پردازد و این‌طور اعتراف می‌کند که ««ایران در بین 104 کشور ازلحاظ نرخ بیکاری در رتبه 82 است» یعنی حتی با توجه به نرخ رسمی بیکاری در ایران، فقط 22 کشور نرخ بیکاری بیشتری از ایران دارند و کمتر کشوری در جهان وجود دارد که نرخ بیکاری‌اش دورقمی باشد. (روزنامه دنیای اقتصاد - تاریخ چاپ:1395/06/06 به نقل از اظهارات لاریجانی در اجلاس جامعه اسلامی مهندسین)
3 –اعتیاد مدیریت مالی رژیم ایران به هزینه «دارایی سرمایه‌ای» نفت
رژیم ایران به لحاظ نظری پی برده که تأمین نیازمالی فزاینده و اعتیاد گونه‌اش به درآمد نفت می‌تواند روزی به بن‌بست برسد. برخی کارگزاران رژیم درعالم نظردربعضی اسناد خود به‌طور تلویحی به اعتباروصحت سرمایه و دارایی ملی بودن نفت و ضرورت اتخاذ سیاست «اقتصاد بدون نفت» دکترمصدق معترف‌اند؛ مثلاً در تنظیم سند بودجه درسالهای اخیر به‌جای درآمد نفت عبارت «برداشت از دارایی‌های سرمایه‌ای» را به کارمی برند ودربرخی از اسناد برنامه‌ریزی خود و حتی در مقام دفاع از بافته خامنه‌ای موسوم به «اقتصاد مقاومتی» از ضرورت قطع وابستگی مالی دولت به درآمد نفت دم می‌زنند؛ اما در عمل اعتیاد این رژیم به کاربرد غیر سرمایه‌ای «دارایی سرمایه‌ای» نفت وگازایران به‌قدری حاد است که قادر به ترک و یا مهار آن نیستند. شاهد مثال آن‌که حتی دولت رفسنجانی با همه ادعاهای اصلاحات اقتصادی‌اش نخواست و نتوانست طرح سنجیده‌ای را که کارشناسان بانک جهانی برای قطع وابستگی مالی رژیم طی 10 سال، دراختیاراین دولت گذاشتند به اجرا درآورد.

برخی از مشخصات «الگوی قراردادهای جدید»
ازآنجایی‌که متن کامل «الگوی قراردادهای جدید» که توسط هیئت‌وزیران دولت روحانی تهیه‌شده در دسترس نیست، در مورد آنچه که این دولت پیش‌بینی کرده نمی‌توان ارزیابی نهایی انجام داد. بااین‌وجود بررسی برخی از مشخصات «الگوی» منتشرشده نشان می‌دهد که این دولت تحت تأثیر تعادل قوای به‌شدت نامتعادل با طرف خارجی که در بالا به آن اشاره شد، به دنبال جلب سرمایه‌گذاری شرکت‌های نفتی خارجی است ودرعقد قرارداد نهایی با آن‌ها از پایمال کردن حق حاکمیت و حق مالکیت ایران برذخایرنفت وگازخود ابایی ندارد. درزیربه برخی از مشخصات «الگو» ی قراردادهای موردنظر دولت روحانی اشاره می‌کنیم:
1 – مدت طولانی و قابل تمدید قرارداد
مدت اولیه قراردادهای جدید 25 سال پیش‌بینی‌شده و با توجه به آنکه سقف سرمایه‌گذاری خارجی بازو میزان آن قابل‌افزایش است و سرمایه‌گذارمی‌تواند «متناسب به رفتار میدان نفتی یا گازی» آن را افزایش دهد، این مدت نیز، به‌تبع افزایش سرمایه‌گذاری، قابل تمدید است. درواقع در این قراردادهای جدید، شرکت خارجی تا جایی که برداشت از میدان نفتی و یا گازی مقرون به صرفه است در محصول شریک باقی می‌ماند.
2 – حق برداشت 50 درصدی شرکت خارجی – داخلی طرف قرارداد از فروش محصول
دولت روحانی در الگویی که برای قراردادهای جدید پیش‌بینی کرده درنظرگرفته علاوه بر اصل وسود سرمایه‌گذاری خارجی، هزینه بیمه این سرمایه‌گذاری و همچنین پرداخت‌هایی زیر عنوان «دستمزد» و «پاداش» به شرکت مختلط خارجی – داخلی (وابسته به سپاه) داشته باشد. مطابق این الگو برای پرداخت‌های فوق‌الذکرمی توان تا 50 درصد از مبلغ فروش محصول را اختصاص داد و سهم برداشت شرکت ملی نفت ایران از فروش گاز یا نفتی که به دست می‌آید به 50 درصد محدود شود.
3 –نقض آشکار حق حاکمیت ایران بر منابع گازونفت در پرداخت عدم النفع به پیمانکار خارجی – مطابق ماده‌ی سه بند د قرارداد، در الگوی جدید قرار است اگر ایران به علل سیاسی یا فنی بخواهد از حق حاکمیت خود استفاده کند و خواهان کاهش تولید میدان نفتی و گازی موضوع قرارداد شود، باید مبلغی معادل میزان عدام النفع شرکت خارجی سرمایه‌گذار به این شرکت بپردازد. بدین ترتیب اعمال حق حاکمیت ایران منوط به شناخته شدن حقی برای پیمانکار (به میزان عدم برداشت) شده است و این حق مالکیت ایران به‌طور کاملاً آشکار خدشه‌دار شده است.
4 – واگذاری انتخاب نوع پروژه به پیمانکار خارجی: میدان‌های نفتی و گازی که برای جلب کمک خارجی توسط دولت روحانی عرضه‌شده از دید «منافع ملی» در اولویت‌های گوناگونی قرار دارند. در این میان میدان‌های مشترک گازونفت ایران با کشورهای همسایه در اولویت یکم و میدان‌های در حال تولیدی که ضریب برداشت و بازیافت نفت از آن‌ها به‌شدت افت کرده در اولویت دوم و میدان‌های مستقل گارونفت ایران اعم از آنکه کار اکتشاف آن‌ها انجام‌شده یا نشده باشد در اولویت آخر قرار دارند. بااین‌وجود به خارجی حق انتخاب از میان پروژه‌های ارائه‌شده داده‌شده تا با توجه به منافع مالی و مصلحت خود، در توسعه و تولید هر پروژه‌ای که مایل است سرمایه‌گذاری و مشارکت کند. ازآنجایی‌که سرمایه‌گذاری خارجی روی میدان‌های مشترک که اولویت نخست را دارند، پیچیده وپرریسک تراست بعید است در کارمناقصه واگذاری میدان‌های نفت وگازایران به شرکت‌های نفتی معتبر خارجی این اولویت و حتی اولویت دوم رعایت شود و به نظرمی رسد که خارجی به میدان‌های مستقل بی‌دردسر ایران، متمایل شود.