از فاجعه تا حماسه، یک آزمون بزرگ آرمانی و سیاسی

قتل عام 30 هزار سربه دار

از قتل‌عام زندانیان سیاسی ایران، در اواسط تابستان67، به‌عنوان بزرگترین جنایت ضدبشری بعد از جنگ جهانی دوم یاد می‌شود. جنایتی که تمام جناحهای این رژیم در آن شریک و سهیم‌اند؛ بارانی از خون که خمینی تمام رژیمش را با آن غسل تعمید داد.
بنا بر توصیه خمینی، مقامهای رژیمش از میرحسین موسوی نخست‌وزیر رژیم در آن دوران تا ولایتی وزیرخارجه‌اش، در برابر اعتراضهای بین‌المللی برضد شکنجه و اعدام در زندانها پاسخ می‌دادند که «در ایران زندانی سیاسی نداریم». خمینی به آنها گفته بود مجاهدین و سایر زندانیان سیاسی را تروریست بنامند و هرگز درباره وجود «زندانی سیاسی» با هیچ طرف سیاسی و حقوقی در جهان گفتگو نکنند.
زیرا «زندانی سیاسی» پدیده‌ و نامی است که وجودش و گفتگو درباره آن مشروعیت و آینده هر نظام سیاسی را سایه ‌به سایه و قدم به ‌قدم به زیر سؤال می‌کشد.
تدارک قتل‌عام زندانیان سیاسی، یک اقدام سراسری از پیش طراحی شده در بالاترین سطح حکومت بود که از چند سال پیش در پی اجرای آن بودند. پرونده‌سازی و دسته‌بندی زندانیان بر اساس هویت سیاسی و عقیدتی و کیفیت مقاومت آنها دست‌کم از یک سال پیش آغاز شده بود و در اوایل بهار همان سال بسیاری زندانیان شهرستانها از جمله زندانیان کرمانشاه و مشهد برای قتل‌عام به تهران منتقل شده بودند.
هدف این بود که «زندانی سیاسی» در کسوت یک «صورت مسأله سیاسی» برای رژیم، دیگر وجود خارجی نداشته باشد!
بیش از ربع قرن از این جنایت ضدبشری می‌گذرد و هنوز سران همه جناحهای رژیم از هر گونه اشاره به آن و اذعان به وجودش پرهیز می‌کنند و از گفتگو درباره آن می‌هراسند. خون جوشان و یاد خروشان آن قهرمانان شهید به «راز مگو» ی این رژیم نامشروع قرون‌وسطایی تبدیل شده است.
شاخص و نمادی که هر گونه موضعگیری منفی یا مثبت در قبال آن، گویای همگونی و یا دشمنی با همین رژیم است. ناگفته پیداست که انکار و سکوت‌، کوچک کردن کم و کیف و ابعاد جنایت، یا تحریف هویت قهرمانانش، تا چه اندازه لئیمانه بوده و نشان‌دهنده عمق رابطه ذلیلانه با دشمن است.
هر کس یا جریانی که به نوعی با این رژیم در درون یا بیرون آن رابطه دارد بر سر این واقعه به آزمایش و سؤال کشیده می‌شود.
از آن پس دیگر هیچ تبار عقیدتی و سیاسی در ایران از موضعگیری بر سر گرداب خون قهرمانانی که در برابر فتوای خمینی خون‌آشام سینه سپر کردند، گریزی نداشته و از این پس نیز گریزی نخواهد داشت.
فتوای خمینی که «هرکس از آنها سر موضع باشد را اعدام کنید» تنها یک روی سکه حقیقت است. روی دیگرش به نام و نشان و یاد قهرمانان سر به‌ داری آذین شده است که بر هویت سیاسی و عقیدتی خود جانانه پای فشردند و به‌عنوان پیروزمندان سیاسی و آرمانی و تاریخی صحنه، پوزه خمینی را به خاک مالیدند

قهرمانانی که در راهروهای پشت اتاقهای مرگ، بر نیمکتهای انتظار، بی‌تاب لحظه آزمون کارنامه و سرشت خود بودند، تا با شوق و اشتیاق به استقبال طناب ‌دار بروند و «حق انتخاب آزاد» و «حق آزادی اندیشه» را برای خلق و آینده مردمشان مهر کنند، سازندگان حقیقی و پردازندگان تاریخی تابلو ایران آزاد فردا هستند.
نقشی که قهرمانان قتل‌عام 67 در اوج آگاهی با انتخاب این سرنوشت ایفا کردند و به ظاهر بر سر یک کلمه یا عنوان سیاسی و عقیدتی خودشان جان باختند؛ همان کیفیت عظیمی است که آن فاجعه که خمینی در پی ایجاد آن بود را به یک حماسه میهنی و تاریخی بدل کرد.
آنها با وجود جاودان‌شان ما را در برابر این واقعیت دوگانه به‌سر دوراهی انتخابی شگفت می‌آورند و اندیشه ما را به آزمون می‌کشند. آنها یک فاجعه ضدانسانی را، با گوهر بی‌همتای «انتخاب آزاد» خود به یک حماسه بزرگ و باشکوه انسانی و سرمایه هر ایرانی تبدیل کردند تا الگوی هر ایرانی باشد که از این پس به نام «آزادی اندیشه» و «انتخاب آزاد» سخن بگوید.
هر انسان شریفی در برابر شکوه این قهرمانی خاموش با شوق و افتخار تعظیم می‌کند

پیام خانم مریم رجوی در گرامیداشت شهیدان قتل‌عام سال ۶۷- مرداد1394

.

150 boys and girls arrested near Iran capital for attending mixed-gender party 

 

Colonel Mohsen Khancherli

NCRI - Iran's fundamentalist regime arrested 150 boys and girls for attending a mixed-gender birthday party near the capital Tehran, the regime’s local police commander said on Monday.
The arrests took place at an overnight party in a garden in the vicinity of Islamshahr, south-west of Tehran, according to Colonel Mohsen Khancherli, the regime's police commander for the west of Tehran Province.
Khancherli told the Tasnim news agency, affiliated to the regime's terrorist Revolutionary Guards Quds Force, on Monday (July 25): "After we obtained a report about a mixed-gender party in a garden in the vicinity of Islamshahr in the west of Tehran Province, an operation was carried out by the police and another organization, leading to the arrest of dozens of boys and girls."
"Some 150 boys and girls had gathered at the mixed-gender party under the guise of a birthday party in this garden which is situated next to a studio where unlawful music was produced and recorded. Upon arrival of the police, all those present were arrested and sent before the judiciary," he said.
Khancherli claimed that given the popularity of gardens in the west of Tehran Province, the regime's suppressive state security forces (police) are constantly monitoring venues and gardens in that area, with police commanders carrying out snap inspections of sites.
"With the arrival of summer, the police surveillance at these sites will be stepped up," he added.
This follows news last week that more than 50 young Iranians were arrested by the regime's suppressive state security forces at a party near Tehran.
The Tasnim news agency reported on Friday (July 22) the arrest of more than 50 young men and women at a party in the town of Davamand, east of Tehran.
Tasnim quoted Mojtaba Vahedi, the head of the regime's judiciary in Damavand, as saying that the organizers of the party had invited people to attend via online social networks.
Vahedi added security forces initially monitored the social sphere and after carrying out the necessary investigations obtained a warrant to clamp down on the party and arrest the party-goers.
Judicial files have been opened against those arrested at the party, Vahedi said. He added: "Families must be more vigilant regarding their children to make sure they do not end up in such circumstances."
Commenting on this development, Shahin Gobadi of the Foreign Affairs Committee of the National Council of Resistance of Iran (NCRI) said:
“The clerical regime has never been so isolated at home and loathed by the Iranian people, in particular by the youth and women. As such, it is resorting to more and more repressive measures to confront this growing trend. This once again proves that the notion of moderation under Hassan Rouhani is a total myth. But it also indicates the vulnerable and shaky state of a regime that cannot even tolerate private festivities of the people, particularly the youth. It is becoming more evident that the mullahs are totally paranoid of any social gathering in fear of a popular uprising.”
Some 35 young men and women were flogged in May for taking part in a mixed-gender party after their graduation ceremony near Qazvin city, some 140 kilometers northwest of Tehran, the regime's Prosecutor in the city said on May 26.
Ismaeil Sadeqi Niaraki, a notorious mullah, said a special court session was held after all the young men and women at the party were rounded up, the Mizan news agency, affiliated to the fundamentalist regime's judiciary, reported on May 26.
"After we received information that a large number of men and women were mingling in a villa in the suburbs of Qazvin ... all the participants at the party were arrested," he said.
Niaraki added that the following morning every one of those detained received 99 lashes as punishment by the so-called 'Morality Police.'
According to Niaraki, given the social significance of mixed-gender partying, "this once again required a firm response by the judiciary in quickly reviewing and implementing the law."
"Thanks God that the police questioning, investigation, court hearing, verdict and implementation of the punishment all took place in less than 24 hours," Niaraki added.
The regime’s prosecutor claimed that the judiciary would not tolerate the actions of “law-breakers who use excuses such as freedom and having fun in birthday parties and graduation ceremonies.”
Similar raids have been carried out on mixed-gender parties across Iran in recent weeks.

 

Ex-political prisoner says West should support the Iranian Resistance 

 

In 2009, despite a harsh crackdown by the regime, millions of Iranians participated in the nationwide uprising, showing the world that a pro-democracy resistance still exists in Iran, the U.S.-based website Opportunity Lives wrote on Monday.
Two years before the Arab Spring, the uprising against a corrupt regime captured the world’s attention.
"But the roots of the resistance had been silently spreading in the country for years — and continue to grow to this day," the article said.
The year 2009 marked an important moment in the life of Farzad Madadzadeh, too. “I supported PMOI [the People’s Mujahedin Organization of Iran] in Iran and me and my friend, were arrested in 2009, before the uprising.”
Madadzadeh was not a leader, merely a supporter of the PMOI, which is one of the main Iranian resistance movements and a member of the democratic opposition coalition National Council of Resistance of Iran (NCRI), the article said.
“I was in prison for five years in Iran,” Madadzadeh told Opportunity Lives in English. “I was a prisoner in the notorious Evin Prison and Gohardasht (Rajai-Shahr) Prison in Karaj, northwest of Tehran. I was tortured in prison. The only reason I was being tortured was because I was a PMOI supporter.”
A translator helped Madadzadeh describe his treatment in jail. “I was arrested and they took me to Ward 209 which is run by the regime’s Ministry of Intelligence and Security. I was in solitary confinement for [a total of] six months. When I was arrested, I spent three months in solitary, the first time, after interrogation.”
The interrogation technique quickly blurred into torture, according to Madadzadeh. “It went on for weeks. It started at 8 a.m. and went on until 9 or 10 p.m. at night… They tortured me in the interrogation room. For example, they asked me questions then battered me like a football. And then they passed me to another person and it would happen all over again. Every interrogation was repeated.”
During his time in prison, Madadzadeh got word that his brother and sister were killed by allies of the regime in Iraq. His translator said, “He and his friend held a small memorial for those killed and because of that they transferred him back to Ward 209 and the torture began once again.”
Despite his horrific treatment, Madadzadeh survived. Others, like the friend arrested with him, were not so lucky. “When I was in prison,” he said, “the regime in Iran executed my friend in prison, and other political prisoners in Iran.” He told Opportunity Lives some of their names: Ali Saremi, Jafar Kazemi and Mohammad-Ali Haj-Aghai.
“When [Hassan] Rouhani became the president [in 2013] I was still in prison,” Madadzadeh said. “Outside of Iran, a lot of politicians thought there would be some kind of change, but it was the opposite. Things got worse.”
He mentioned the uptick in political prisoners, and executions, both supported by data from the U.N. and human rights organizations. “When I was in prison, we witnessed more arrests of students and journalists,” Madadzadeh said. “The teachers were also arrested; many who tried to hold protests. They were cracked down upon and arrested and brought to where we were held.”
“We felt from the moment that Rouhani came to office executions suddenly increased.” Madadzadeh noted. “It’s about three years since he has been in office, and [there have been] 2,600 executions since then.”
Madadzadeh also accused Rouhani of failing to follow through on economic promises. “Rouhani made a promise that within 100 days of taking office he would turn the economy around, but it did not improve, everything got worse,” he said.
When improvements did not occur, Madadzadeh says Rouhani passed the blame. “He said everything was tied to the nuclear deal and issues with sanctions… that the nuclear deal would benefit us, our dinner tables,” Madadzadeh explained. “But what I witnessed inside Iran is that within the last two years, the price of everything went up, despite the official government figures. The only benefit of lifting sanctions is for [Syrian President Bashar al-Assad] and Hezbollah. They have been on the receiving end.”
The Iranian nuclear deal is now one year old, but Madadzadeh said the past year shows that it hasn’t made Iran’s government more moderate, or brought the economic stability Rouhani promised. He said the Iranian people know this, too.
“It is a mirage to look for a moderate in this regime because it is based on the pillars of terrorism and human rights violations,” Madadzadeh said.
That’s why Madadzadeh escaped to Europe as soon as he completed his prison sentence.
“I have never been any sort of leader and I never claimed to be. I’m just a small member of the resistance trying to do my bit. I saw many of my friends executed, so I could not just say silent,” he said.
But in order to make his story known, Madadzadeh said he needed to be connected with the resistance. It wasn’t easy. From the moment he was released, Iranian authorities had him under constant surveillance.
“The only option for me that was left was to go abroad and bring their voice to the international community,” he said. “In particular, the voice of the young Iranians, that would like to inform Western politicians that they want change.”
In his message to the West, Madadzadeh wants Americans to know that “The people of Iran are not asking for any agreement, even a nuclear agreement… the people of Iran are looking for a change in the regime… and to learn of their plight and feel their pain and stand on the side of the people. Iranians showed it in 2009 that they want regime change. The Iranian people do not want a military invasion of Iran or for Americans to overthrow the regime for us, but we want them stop assisting the regime and cut ties.”
Madadzadeh along with other former political prisoners, members of the PMOI and international leaders from around the world met in Paris on July 9 for a “Free Iran” conference. Personally, Madadzadeh hopes the meeting shed more light on the Iranian resistance movement, especially for Western leaders and U.S. officials.
One of those leaders in attendance was former Speaker of the House Newt Gingrich (R-Ga.), who told the crowd, “I want you to know that the message I will take home to America is that there are thousands and thousands of Iranians: who are prepared, who are ready, who are committed, and who believe that we can truly bring democracy to Iran.”
Gingrich stood on stage with former U.N. Ambassador John Bolton, who echoed his statement. “There is only one answer here, to support legitimate opposition groups that favor overthrowing the dictatorship in Iran,” Bolton said. “It should be a declared policy of the U.S. and all our friends to do just that at the earliest opportunity.”
Many other Americans, including high-ranking retired military leaders voiced their support.
“I hope in these few days… the West heard the real voice of Iran,” Madadzadeh said. “This is the true voice of the people. If Western governments want to fall on the right side of history, they should hear the voice of the Iranian people and their resistance movement… people who for many, many years forewent everything, even their livelihood, for their people and their nation.”

قتل عام 30هزار زندانی سیاسی - 1367

«اعدام وحشیانه مجاهد شهید منیره رجوی ـ سمبل زندانیان مجاهد قتل‌عام‌شده ـ به‌دستور شخص خمینی، انزجار وسیعی را درسطح جامعه برانگیخته بود و همه می‌دانستند که منیره شهید، صرفاً به‌جرم خواهری مسعود و برای مصاحبه‌کردن علیه او همراه با دو کودک خردسالش سالها در اسارت و تحت شکنجه قرار داشت».

مریم رجوی

 

فتوای قتل‌عام زندانیان مجاهد توسط خمینی در سال ۱۳۶۷

بسم‌الله‌الرحمن‌الرحیم

 

از آن‌جا که منافقین (مجاهدین) خائن به‌هیچ‌وجه به ‌اسلام معتقد نبوده و هر چه می‌گویند از روی حیله و نفاق آنهاست، و به ‌اقرار سران آنها از اسلام ارتداد پیدا کرده‌اند و باتوجه به ‌محارب‌بودن آنها‌ ... و باتوجه به ‌ارتباط آنان با استکبار جهانی و ضربات ناجوانمردانه ‌آنان از ابتدای تشکیل نظام جمهوری اسلامی تاکنون، کسانی‌که در زندانهای سراسر کشور بر سر موضع نفاق خود پافشاری کـرده و می‌کنند، محارب و محکوم به ‌اعدام می‌باشند... رحم بر محاربین، ساده‌اندیشی است، قاطعیت اسلام در برابر دشمنان خدا از اصول تردید‌ناپذیر نظام اسلامی است. امیدوارم با خشم و کینه انقلابی خود نسبت به ‌دشمنان اسلام، رضایت خداوند متعال را جلب نمایید. آقایانی که تشخیص موضع به‌عهده آنان است، وسوسه و شک و تردید نکنند، سعی کنند ”اشداء علی‌الکفار“ باشند. تردید در مسائل قضایی اسلام انقلابی، نادیده‌گرفتن خون پاک و مطهر شهدا می‌باشد. والسلام

 

روح‌الله الموسوی الخمینی

 

 

دیگرهیچ خانواده‌یی ردی از فرزند یا عزیز دربندش پیدا نکرد. ظرف کمتر از 2ماه، بیش از30هزار زندانی سیاسی که غالباً از مجاهدین بودند، به‌قتل رسیدند. از عصر 5مرداد ۱۳۶۷ دربهای زندانهای اصلی بسته شد و کلیه ارتباطات با خارج از زندان، حتی تلفنها قطع شد. تمامی‌زندانیان کمیته مشترک نیز به ‌اوین منتقل شدند. در اوین منع کامل رفت و آمد برقرار شد. کلیه ملاقاتها از قبل قطع شده بود. محل بیدادگاه از دادسرا به ‌بند 209 و در نزدیکی محل حلق‌آویز کردن قربانیان منتقل گردید. ماهها و سالها بعد با درز اطلاعات و کشف گورهای دستجمعی در این‌جا و آن‌جا، بعضی از خانواده‌ها رد عزیزان خود را از لابلای قطعات اجساد و سنگ و کلوخ قبرستانها و گورهای جمعی پیدا کردند‌. ولی معدود کسانی هم بودند، مثل دخترک 4ساله «شاهرخ نامداری مسجدی»، که خیلی زود رد پدر خود را که یکی از قربانیان قتل‌عام مرداد بود، پیدا کرده بود.

  

 مجاهد شهید شاهرخ نامداری مسجدی

دخترک در یکی از همان روزهای مرداد‌ماه 67، با یک دسته گل بابونه به‌ جلوی در زندان رفته بود تا پدرش را ملاقات کند. جلادان خمینی یک جلد قرآن و یک جلد نهج‌البلاغه به‌ همراه لباسهای خونین شاهرخ را در مقابل او گذاشتند و به ‌او گفتند: «دیگر پدرت را نمی‌بینی، او را کشتیم». دخترک معصوم در کنار مادرش همین کلمات را تکرار می‌کرد.

 شاهرخ به ‌هم‌زنجیرانش گفته بود اسم دخترم را ”طنین“ گذاشته‌ام «تا طنین فریادهای هزاران هزار عمو و خاله‌یی باشد که در زندانها و شکنجه‌گاهها فریادشان و حتی نامشان را کسی نشنیده است». بعضی ازاعدامها هم خودش طنین خود بود.

 

 

«مجاهد شهید یوسف هیبدی در سال 60 دستگیر شد ولی خانواده‌اش تا انتشار این عکس توسط سازمان مجاهدین در سال 67 از سرنوشتش بی‌خبر بودند»

 

در میدان اصلی شهر گچساران، اقدامات شتابزده پاسداران، تدارک یک اعدام خیابانی را نشان می‌داد.‌ اما بی‌اعتنا به ‌جست‌وخیز میمون‌وار آنها، دختر جوان با صلابت و استواری به ‌حقارت دژخیمان و صحنه‌یی که برای اعدامش چیده بودند، پوزخند می‌زد. معصومه را در ملاء‌عام در شهر زادگاهش، گچساران، حلق‌آویز کردند. آن‌قدر شکنجه ‌شده بود که دیگر روی پا نمی‌توانست راه برود و به‌کمک دستها خودش را روی زمین می‌کشید. صورتش را با اتو سوزانده بودند. بااین‌وجود روحیه سرشارش بر همه رنج و شکنجها پیشی می‌گرفت.
‌

 

مجاهد شهید معصومه برازنده

«معصومه برازنده» یکی دیگراز 30هزار زندانی قتل‌عام شده در مرداد سال 67 بود. جلادان بدون این‌که خود بفهمند، مدال افتخار را بر گردنش انداخته بودند. روی آن نوشته شده بود: «منافقی که مأموریت بردن دیگران را نزد رجوی داشت». معصومه یکی از قاصدکهای آزادی بود که نیروهای داوطلب را به ‌ارتش آزادیبخش وصل می‌کرد.

 

  

 

از روز 5مرداد 67، ماشین کشتاررژیم، بی‌وقفه کارش را شروع کرد. «هیأت مرگ» که به‌نام «هیأت عفو» وارد زندانها شده بود و گزارش کارش را مستقیما به ‌خمینی می‌داد، در نزدیکترین نقطه به ‌محل اعدام مستقرشده بود. پس از کوره‌های آدم‌سوزی هیتلر و پس از کشتار انسانها در اردوگاههای آشوویتس و داخائو، جهان معاصر چنین جنایت دهشت‌باری را هرگز به‌خود ندیده است‌. «هیأت مرگ» یک شاخص اصلی بیشتر نداشت: اگرزندانی هویت خود را ”مجاهد“ اعلام می‌کرد، محاکمه در همین نقطه تمام بود. یکی از مسئولان زندان به‌نام پاسدار حمید عباسی گفته بود: «ما اگر می‌خواستیم حکم امام را اجرا کنیم باید چند‌میلیون نفر را می‌گرفتیم و اعدام می‌کردیم‌. زیرا او گفته بود هر کس رادیو مجاهد گوش می‌کند، باید اعدام شود».

  

 

در زندان گوهردشت تا 25شهریور 67، حداکثر 300تن باقی مانده بودند که به ‌اوین منتقل شدند. گزارشهای موثق از انتقال 860جسد، از اوین به ‌بهشت‌زهرا، تنها در روزهای 22 تا 26مرداد 67 حکایت می‌کند. در 3بند زندان زنان اوین، 80درصد خواهران مجاهد را تا شهریور 67 به‌دار آویخته یا تیرباران کرده ‌بودند.

منتظری جانشین خمینی در آن زمان، در وحشت از عواقب این قتل‌عام مهیب برای رژیم، طی نامه‌یی به‌ خمینی به ‌تاریخ 9مرداد 67، یعنی 4روز پس از آغاز قتل‌عام، از «چند هزار اعدام در چند روز» سخن گفته و از خمینی درخواست کرد که قدری دست نگه‌دارد، زیرا «مجاهدین خلق، اشخاص نیستند، یک سنخ فکر و برداشت است با کشتن حل نمی‌شود، بلکه ترویج می‌شود». اگرچه بخش عمده این شهیدان را دانشجویان، دانش‌آموزان و جوانان انقلابی تشکیل می‌دهند، درعین حال تنوع ترکیب اجتماعی آنها چشمگیراست چرا‌ که در میان آنها از کارگر تا کشاورز و پیشه‌ور، از صاحبان مشاغل آزاد تا کارمندان کشوری و لشکری، پزشکان و کادر درمانی، افسران و پرسنل نظامی، کارشناسان فنی و اداری، صاحبان حرف و صنایع و معلمان و دبیران و استادان دانشگاه دیده می‌شوند که خود نشان‌دهنده ‌طیف گسترده اجتماعی حامیان مقاومت عادلانه میهنمان می‌باشد. دکتر حمیده ‌سیاحی و دکتر معصومه (شورانگیز) کریمیان که به‌همراه خواهرش مهری در زندان اوین به‌شهادت رسید و نیز دو پزشک از متخصصان ارزنده میهن به‌نامهای دکتر طبیبی‌نژاد، 55ساله و دکتر فیروز صارمی، 60ساله، در تبریز، در ملاءعام به ‌دار‌آویخته شدند. درمیان قتل‌عام‌شدگان، شماری از زندانیان سیاسی رژیم شاه، تنی چند از کاندیداهای انتخاباتی سال 58 از‌جمله، زهره عین‌الیقین از اصفهان، فاطمه زارعی از شیراز و شهباز شهبازی نخستین معاون استانداری گیلان از رودسر دیده می‌شوند. همچنین در میان پرسنل نظامی هوادار مجاهدین، باید از دلاورانی چون سرهنگ میرفخرایی، سرگرد خلیل مینایی، سرگرد مقصودی و تکاور نیروی دریایی. مرتضی میرمحمدی نام برد. و بالاخره بایستی ازهنرمندان و قهرمانان آزاده ورزشی ایران، از‌جمله ابوالقاسم محمدی‌ارژنگی، استاد موسیقی و آواز ایرانی؛ فروزان عبدی، عضو تیم ملی والیبال زنان ایران، مهشید (حسین) رزاقی، قهرمان تیم ملی فوتبال امید ایران و جواد نصیری عضو تیم ملی شمشیربازی و... نام برد.

 

  

 

 

  

 

کلیشه‌یی که ذیلاً ملاحظه می‌کنید شامل نام 877تن از شهیدان این قتل‌عام وحشیانه است. این سند توسط زندانیان مجاهد در زندان اوین تهیه شده است و به‌گفته خود آنها فقط بخش کوچکی از شهیدان اوین و گوهردشت را در بر می‌گیرد. اصل این سند تاریخی در موزه شهیدان مقاومت، در کنار سایر یادگارها و اسناد مقاومت، نگاهداری می‌شود.

 

 

 

یاران ناشناخته‌ام، چون اختران سوخته

 چندان به‌خاک تیره فرو ریختند سرد،

 که گفتی دگر زمین

 برای همیشه شبی بی‌ستاره ماند.
                                              احمد شاملو
 

«اصلا بحث این نیست که خمینی چند نفر را اعدام کرد، بحث این است که باید دید چه کسانی را باقی گذاشته است؟ مگر جنایتکاری خمینی حد و مرز می‌شناسد؟ نه، اصلاً این‌طور نیست. با ددمنشی کامل، با رذالت و هرزگی غیرقابل‌تصور، بی‌محابا خون می‌ریزد. هیچ قاعده و قانون، هیچ نظم و نظام و هیچ حساب و کتابی را هم نمی‌فهمد. اگر کسی این ‌را باورنکند اصلاً خمینی و رژیم خمینی و مزدوران و دژخیمان خمینی را نشناخته ‌است».

مسعود رجوی

‌

 سقوط انسانیت به معنی واقعی و کامل آن

 

خالد حردانی در زندان

بعدازظهر جمعه رسول درد شدیدی داشت بر اثر ضعف جسمانی نمیتوانست کاملا روی پا بایستد برای همین زیر بغل او را گرفتم و به بهداری منتقل کردم البته مامور بدرقه زندان (کریمی) با ما بود وقتی به او اطلاع دادم که رسول حالش خوب نیست با دو جا تماس گرفت ظاهرا میخواستند او را طوری به بهداری انتقال دهند که در هیچ یک از صورت وضعیت های اعزام در نگهبانی و بهداری نامی از اعتصاب غذا برده نشود. در برگه اعزام نگهبانی نوشته شده بود مددجو رسول حردانی فرزند… حجت اعزام به درمانگاه… و در برگه اظهارات بهداری فقط نوشته شده بود مددجو رسول حردانی ممانعت از سرم تراپی… اما از اینکه اعتصاب غذاست چیزی نوشته نشده بود رسول میخواست اعتراض کند گفتم چیزی نگو تا ببینم اون شتر سواری دولا دولا تا کجا ادامه دارد سپس دکتر بخش که لباس سبز رنگ با آستین کوتاه بدون دکمه به تن داشت با نام کاظمی بسیار غیرحرفه ای و غیر انسانی بدون اینکه دستگاه فشار را به صورت کاملا اصولی روی دست رسول بگذارد فشار را گرفت و گفت ۱۱ روی ۷ من هم وانمود کردم چیزی از این دم و دستگاه اطلاع ندارم، گفتم چگونه است آقای دکتر خوب است یا بد؟ گفت خیلی عالی است!!
گفتم آقای دکتر ایشون ۲۱روز است که غذا نخورده است و فقط چای خفیف با یک حبه قند میخورد آن هم برای اینکه مغز و کله اش از کار نیفتد الان هم کلیه درد دارد اما مسکن به او میزنی؟

گفت فقط قرص… گفتم ایشون معده اش خالی است و امکان استفاده از قرص را ندارد… گفت فقط همین!؟ … بعد رسول را با درد شدید پس از چند دقیقه دوباره به بند برگرداندم… رسول بسیار ناراحت شده بود و گفت دیدی گفتم همیشه اون گونه است تازه امروز چون تو آنجا بودی جرات نداشتند مسخره کنند گفتم رسول جان این طبیعی است و نباید ناراحت شد آخه از دکتری که هر هفته چند جوان را جلو چشمان او با طناب خفه می کنند و میکشند و او می آید گواه مرگ اونها رو امضا میکند چه انتظاری داری چون جامعه ما سالهاست سقوط کرده است جامعه ای که میخواست آرمانهای انسانی خود را در سطح جهانی عاری از خشونت و نابرابری بنا کند به یک سقوط آزاد در تاریخ محکوم شده است سقوط جامعه پزشکی پیش کش… صحبتهای مسئولین رده بالای حکومتی را در روزنامه های خودشان میخوانی همه همدیگر را به دزدی و چپاول بیت المال متهم میکنند گویی غارت بصورت سیستماتیک در دستگاه حکومتی نهادینه شده است حقوقهای نجومی و چپاول و غارت نفت و گاز و معاون و افزایش امار جرم و جنایت و دزد و قتل در بین قشر فقیر جامعه و… و اینها تنها مشت نمونه خروار است که نشان از سقوط واقعی انسانیت در بین جامعه ما را رقم زده است.
معلم و کارگر شکنجه و زندان و شلاق میخورند و حقوقشان را چندین ماه پرداخت نمیکنند و قرارداد سفید امضا از او میگیرند اما مدیران راس حکومتی حقوقهای نجومی میگیرند دادستاتش به جرم رشوه و دزدی و قتل محاکمه میشود ولی زندان نمی آید. معاون رئیس جمهورش زندان می آید پس از چند روز به مرخصی میرود اما من و تو قشر فقیر جامعه و معلم و کارگر نباید شکنجه زندان و اعدام را با جان و دل نوش جان کنیم و این یعنی جامعه آرمانی که پدران ما برای آن انقلاب کردند؟؟!

 

چه کسی باید طلب عفو کند؟- سعید ماسوری

سعید ماسوری زندانی سیاسی زندان ګوهردشت در رابطه با فشار بر زندانیان سیاسی و نوشتن درخواست عفو نوشته است : شما باید از مردم ایران و بعد هم از زندانیان سیاسی آنها ، طلب عفو بکنید یا مردم و زندانیان باید طلب عفو بکنند ؟ ‍‍……

چه کسی باید طلب عفو کند؟

چندی است از زندانیان سیاسی ( ازجمله خود من )میخواهند که درخواست عفو بنویسند ، گویی که از اول زندانیان سیاسی تنها به خاطر منافع شخصی خودشان به زندان افتاده اند و حال هم باید برای نجات جان خودشان ،درخواست عفو کنند.

برخی هم جدیدا و به بهانه عید فطر و….به درگاه مراجع به اصطلاح تقلیدکه خود عمله جور بوده اند ، استغاثه میکنند…. که آقایان مراجع : شما وساطت کنید وبخواهید که زندانیان سیاسی را مورد عفو و شفقت ملوکانه قرار دهند و آزاد کنند …!!! انگار نه انگار که بیش از سه دهه است که حقوق ملتی به تمامی به تاراج رفته واز اولیه ترین حقوق انسانی محروم گشته و جز زندان و اعدام حقی برایشان قائل نبوده اند …. آری …همه اینها را باید نادیده گرفته وتنها برای آزادی فرد خودشان ، درخواست عفو کنند . عین همین قضیه ” جشن و پایکوبی ” بر سر مذاکرات هسته ایی است … که بیایید آن همه منافع ملی بر باد رفته را نادیده گرفته ، آن همه محرومیت و فقر و

فشار اقتصادی و….که بر مردممان تحمیل شده را نادیده گرفته و حال که توافق شده با هم جشن بگیریم و البته هیچکس هم حق ندارد بپرسد که پس مسئول این همه فجایع انسانی واقتصادی که یک قلمش را این روزها معلمان و پرستاران شجاع و آزاده کشورمان در استیفای حقوق عقب افتاده و پایمال شده شان ، فریاد میزنند و حتی زندان آمدن را هم شجاعانه پذیرفته اند ، کیست ؟ این سؤالها ممنوع است و بی خیال همه اینها ، بیایید جشن بگیریم …!!!
راستی در این مورد نباید به جای انتظارجشن و هلهله از مردم ایران ، که دار و ندارشان را بخاطراین ماجراجوییهای هسته ایی ، بر باد داده اید ، از مردم ایران حداقل یک عذر خواهی خشک وخالی بکنید ؟
فی الواقع چه کسی باید طلب عفو بکند ؟؟؟
شما باید از مردم ایران و بعد هم از زندانیان سیاسی آنها ، طلب عفو بکنید یا مردم و زندانیان باید طلب عفو بکنند؟
با این منطق و ادعایی که شما اقامه میکنید لابد همه قربانیان ” آشویتس ” باید توبه وبعد طلب عفو میکردند و قطعا بعد از تسلیم شدن آلمان که دیگرتوان ادامه جنگ را نداشت ، نوبل صلح را هم باید به ” ژنرال آلفرد یودل ” نماینده هیتلرکه صلحنامه ( تسلیم نامه ) را امضاء کرد ، میدادند ؟؟؟ و بعد هم جشن و پایکوبی !؟؟
خیر، دنیا اینقدر هم که شما تصور میکنید بی حساب و کتاب نیست و قطعا ” نروید ز تخم بدی بار نیک ” و باز به قول سعدی و برای ختم کلام : همینت بسند است اگر بشنوی که گر خار کاری سمن ندروی.

سعید ماسوری تیر ١٣٩۴ زندان رجایی شهر